باز هــــــــم گـاهــــــــی . . .

یه وقتـایی دلـت میگیره دلـت میگیره وقتـی یهـو عشقـتو ناراحـت میکنی بجـای اینـکه درستـش کنی بدتر خرابش میکنی دسـته خودت نیسـتا از قصد خراب نمیکنی وقـتی ازت ناراحته تو هم دلـت میگیـره این وقـتا خیلی بـده وقـتی ناراحـته ازت و هیچکاری از دسـتت برنمیاد جز اینکه زیره لب بگی: عشـقم دلم طاقـته ناراحتـیتو نداره

اصلا بعضی ها آمده اند که معجزه ی زندگی آدم باشند. می آیند که وسط بدبختی های روزمره ت، برای لحظاتی هم که شده پرت شوی وسط خوشبختی. می آیند که حتی وقتی از دردهایت برایشان حرف می زنی، از اینکه او را داری که اینطور دو جفت گوش شده برای شنیدن حرف هایت، کیف کنی و یکهو دردهایت فراموشت شوند. اصلا بعضی ها انقدر با خودشان معجزه می آورند که اگر یک روز نباشند، همین نبودنشان می شود بزرگ ترین درد زندگی. دردی که هیچ معجزه ای نمی تواند کمرنگش کند.